آقاى بنكى مون
من در رابطه با برگزارى كنفرانس كشورهاى غير متعهد كه شما نيز به اين كنفرانس دعوت شده ايد اين نامه را مينويسم. اين كنفرانس قرار است با ميزبانى رژيم جمهورى اسلامى در تاريخ ٣٠ آگوست ٢٠١٢ در تهران برگزار گردد . برگزارى اين كنفرانس شرايط بسيار مناسبى را براى شما به عنوان دبيركل سازمان ملل جهت دفاع از مردم ايران فراهم ميكند.
من از شما ميخواهم كه با قاطعيت نگرانى تان را از زندان و شكنجه و اعدام هزاران زندانى سياسي به دست رژيم اعلام داريد. محكوم كردن عمل وحشيانه سنگسار در ايران حد اقل انتظاريست كه از دبير كل سازمان ملل ميرود. تبعيض وسيع جنسى, تبعيض عليه همجنسگرايان و اقليت هاى مذهبى و ساير تبعيضات تحميل شده به مردم ايران بايد توسط سازمان مللل قويا محكوم شود.
در طول ٣٣ سال اخير , كوچكترين صداى مخالفت توسط رژيم سركوب شده است و هزاران زن و مرد و حتى كودك به زندانها افكنده شده اند, شكنجه شده اند, مورد تجاوز قرار گرفته اند و اعدام شده اند. در تابستان ١٣٦٧ در عرض تنها چند هفته پنج هزار زندانى در حالى كه در دادگاههاي نمايشى چند دقيقه اى محاكمه شدند توسط رژيم اعدام شدند. اين اعدام شدگان در گورستانهاى دسته جمعى كه بعضا توسط خانواده زندانيان اعدام شده شناسايى شده اند دفن شده اند. گزارش جفرى رابرتسون در رابطه با قتل عام زندانيان سياسي در سال ١٣٦٧ ضميمه ميباشد. (گزارش ضميمه ١)
ما ليست ده ها نفر از زندانيان سياسي ر اكه تنها به دليل اينكه خواهان آزادى بيان بوده اند و در تظاهراتها شركت كرده اند به اعدام محكوم شده اند را در دسترس داريم. (ضميمه ٢)
خانواده هاي زندانيان سياسى بشدت تحت فشار رژيم بوده, مورد اذيت و آزار قرار ميگيرند و تهديد به دستگيرى ميشوند . رژيم جهت خاموش كردن صداي خانواده زندانيان سياسي , جلوگيرى از انعكاس وضعيت فرزندانشان و جهت شكنجه روانى اين خانواده ها , به آنها اطلاعاتي در مورد محل نگهدارى عزيزان زندانيشان نميدهد.
در سال ٢٠٠٩ و در جريان اعتراضات مردم عليه مضحكه انتخاباتى رژيم, هزاران نفر از مردم از جمله نوجوانان ١٢ ساله دستگير شدند; در اين مقطع بالاترين آمار تجاوز به زندانيان سياسي صورت گرفت, بسيارى از اين زندانيان هنوز در زندان در شرايطى غير انسانى و غير قابل تصور بسر ميبرند.
اخيرا رژيم در تلاشش جهت حذف فيزيكى زندانيان سياسى, زندانيانى را كه از قبل از بيماريهاى مختلف رنج ميبردند را از دسترسى به دارو و درمان محروم كرده اند كه اين به مرگ تعدادى از ندانيان سياسى منجر گرديد. در ملاقاتى كه ما با نمايندگان پارلمان اروپا داشتيم موفق شديم كه توجه نمايندگان را به اين مسئله قتل عمدى و خاموش زندانيان سياسى جلب كنيم. ( لطفا ضميمه هاى ٣ و ٤ را ملاحظه نماييد)
كنفرانسى كه در ماه آگوست در تهران قرار است برگزار شود بزرگترين كنفرانس كشورهاى مختلف در طول چهارده سال اخير ميباشد و سران بيش از چهل كشور دنيا به اين كنفرانس دعوت شده اند. اين كنفرانس در حالى برگزار ميشود كه رژيم در سطح علنى و بين المللى تمامى كنوانسيونهاى جهانى را زير پا گذاشته است.
من مجددا مايلم توجه شما را به استفاده از امكانى كه برگزارى اين كنفرانس فراهم آورده است جلب كنم. اين بهترين فرصتى است كه شما نقض حقوق انسانى مردم ايران را توسط رژيم جمهورى اسلامى محكوم نماييد. سازمان ملل بايد به جنايات رژيم عليه مردم ايران با صداى بلند اعتراض كند. سازمان ملل نميتواند از اين جنايات مطلع باشد و ساكت بماند.
ما از پشتيبانى شما استقبال ميكنيم و خوشحال ميشويم كه در صورت لزوم مدارك بيشترى در زمينه نقض حقوق انسانى در ايران به شما ارائه بدهيم.
با احترام
شيوا محبوبى
سخنگوى كميته مبارزه براى آزادى زندانيان سياسى در ايران
٢٢ آگوست ٢٠١٢
---------------
Date: 22 August 2012
Open letter to Ban Ki-moon, the Secretary General of the United Nations
Ban Ki-moon
Secretary-General of the United Nations
United Nation Headquarters
New York, NY 10017, USA
Dear Mr. Ban Ki-moon
I am writing in regards to the Non-Align Movement’s conference which you have been invited to and which is hosted by the Islamic Republic of Iran in Tehran on August 30th 2012. I would like to emphasise that as the secretary-general of the United Nations, this invitation has provided the golden opportunity for you to show the United Nations’ support for millions of people in Iran.
I would like to urge you to firmly express your concern, disapproval and denunciation of imprisonment, torture and execution of thousands of political dissidents by the regime in Iran, and also the lack of freedom of expression for people in Iran. A strong condemnation, by the secretary-general of the United Nation, is the least that is expected to condemn the barbaric act of stoning to death. The widespread discriminations based on gender, sexual orientation, religion, and other forms of inequalities practised by the Islamic Regime in Iran, deserves a strong condemnation from UN.
In the last thirty three years, every voice of opposition has been crushed to death by the regime and thousands of men, women and even children have been put in prison, tortured, raped, and executed. In the summer of 1988 and only in three weeks, five thousands political prisoners were trailed in kangaroo style Islamic courts, and were executed. Several mass graves across Iran, which contains the remains of these political prisoners, have been identified by the families of the victims. There is also a report by Jeffery Roberson which documents the mass executions in 1988 (please see Encl. one).
We have a list of tens of current political prisoners who have been sentenced to execution merely for exercising their rights to free expression and for raising their voice in demonstrations across the country. (Please see Encl. two)
Families of the political prisoners are constantly harassed, and live under the threat of prosecution from the various government officials. In order to prevent these families from speaking publicly about the situation of their sons and daughters in prison, and to psychologically torture them, the government and prison officials deliberately deny these families the information about the whereabouts of their loved ones.
In 2009 and during mass demonstrations following the election of Ahmadinejad, thousands of demonstrators, some of them as young as twelve years old, were arrested, many of these prisoners were tortured, raped, executed and many others are still in prison.
In their recent attempt to demoralise the political prisoners, the regime in Tehran adopted a scheme which is to deliberately depriving those political prisoner who were suffering from various illness and in dire need of medical attention, from any form of medical attention. This has resulted in the death of many such political prisoners. In a meeting with representatives of the European Parliament, Campaign to Free Political Prisoners in Iran (CFPPI) was able to successfully draw the attention of these delegates towards this deliberate attempt by the Islamic regime to slowly kill the political prisoners. (Please see Encl. three and four)
The Non-Align Movement’s conference is the largest in the last fourteen years and the heads of more than fourthly countries have been invited to attend. This conference is being held at a time when the regime in Tehran is publicly and internationally rebuking and defying every accepted international convention.
I would like to reiterate the importance of seizing the opportunity that the Non-Align Movement’s conference in Tehran has created. This is one of the best occasions for you to raise your concerns and also condemn the serious violation of human rights by the Islamic regime Iran. United Nations should raise its voice against all the atrocities committed by the Islamic regime. UN cannot know all these and remain silent.
We are looking forward to your support, and will be happy to provide further evidence on the abuse of human rights by the Islamic regime in Iran.
Yours Sincerely
Shiva Mahbobi
CFPPI-Spokesperson
Enclosure: 1 please see email attachment “GeoffreyRobertsonReport.pdf”
Enclosure: 2 please see email attachment “ListOfDeadSentence20-08-2012.pdf “
Enclosure: 3 please see email attachment “ReportMedicalCare18-06-2012.pdf”
Enclosure: 4 please see email attachment “MeetingEP18-06-12.pdf
رادیو زمانه -کاترين اشتون، مسئول سياست خارجی اتحاديه اروپا گفت ايران بايد فورا به نگرانی جامعه جهانی در مورد غنی‌سازی ۲۰ درصدی پاسخ دهد.
خبرگزاری هرانا - از مجموع ۴۰۰ هزار کودک افغان ساکن در ايران، ۱۱۵ هزار کودک افغان، از تحصيل محروم هستند.
بنیاد عبدالرحمن برومند، عفو بین الملل، عرصه سوم، مادهٔ ۱۹، جامعه بین المللی بهاییان، کمیته گزارشگران حقوق بشر، موسسه مطالعات حقوق بشر قاهره، دانشجویان سبز حامی دموکراسی برای ایران – جنوب کالیفرنیا، مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، دیده‌بان حقوق بش، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، فدراسیون بین المللی جامعه‌های حقوق بشر، مرکز اسناد حقوق بشر ایران، جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی، انجمن دانشجویان دموکراسی خواه دانشگاه جورج واشینگتن، اتحاد برای ایران
